Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

Παρουσίαση των βιβλίων της Κωνσταντίνα Σανδάλη, «Άγγελοι με γαλήνεψαν» και «Μισή Πνοή»

Η συγγραφέας Κωνσταντίνα Σανδάλη παρουσιάζει την Τετάρτη 1η Αυγούστου στις 21:00 στο Art Cafe Αστραδενή τα βιβλία της: «Άγγελοι με γαλήνεψαν» (Εκδόσεις Ιωλκός 2010) και «Μισή Πνοή» (συλλεκτική έκδοση).

Τα βιβλία θα προλογίσουν η Ρεγγίνα Μαρκέτου και Κωνσταντίνα Μωραΐτη

Άγγελοι με γαλήνεψαν
Είναι οι άνθρωποι τραγικοί και όχι η ζωή. Μας δοκιμάζει, μας φέρνει αντιμέτωπους με σταυροδρόμια επιλογών και βάσανα. Την απολαμβάνουμε μόνο όταν μας δείχνει το καλό της πρόσωπο. Την αφορίζουμε όταν δε μας κάνει τα χατίρια. Είναι η ζωή τραγική ή εμείς εντός της; Εμείς! Εμείς έχουμε ψυχή, εμείς και την απονιά. Εμείς την αδυναμία, αλλά και τη δύναμη.

Πονά να τα βάζεις με τον εαυτό σου. Να τον συγχωρείς, να τον καθαρίζεις και να συνεχίζεις την πορεία σου χωρίς ίχνος κακίας. Πονά να δίνεις αγάπη και να λαμβάνεις βρομιά, να παρακαλάς να βρουν γαλήνη όσοι σε κατακρεούργησαν. Πονά να κάνεις τις απουσίες να μη σου ψιθυρίζουν τις νύχτες. Η ζωή μπορεί να σ' εκπλήξει όταν είσαι καθάριος άνθρωπος. Όταν δεν έχεις αφήσει τον πόνο να σου πάρει το μυαλό. Όταν στην καρδιά σου έχεις βρει μια γωνιά για να κρατήσεις τα καλύτερα κομμάτια των άλλων.

Δεν είναι όμως μόνο ο έρωτας που δίνει σκοπό και στόχο στη ζωή. Η ίδια η ζωή πρέπει να σε εμπνέει κι ας ακροβατείς πάνω από οργισμένα ποτάμια. Στάσου, ζήσε, απόλαυσε τη θέα και μην κοιτάς πίσω.


Μισή Πνοή
Ένα βιβλίο Τομή ...
Όταν η Ζωγραφική Γήτεψε την πεζογραφία !!!
Όταν η ζωή γίνεται Τέχνη ... όταν η Τέχνη γίνεται Ζωή !!!

Διανθίζεται από δεκατρείς πίνακες της ζωγράφου Κατερίνας Κανελλάκου.

Μυρσίνη: Δεν θέλω κόσμους αντίγραφα, ζωές πανομοιότυπες, ανάσες με οσμές μούχλας, όψεις που νεκροφιλούν. Δεν θέλω όρια που δομούνται από αόρατους φράχτες, ούτε και επισκέπτες να έχει η ζωή μου. Να μην έχει και φαντάσματα, αυτό το επιζητώ με όλη την καρδιά μου ....

Όλη τη ζωή μου την είδα σ’ ένα βράδυ. Την απόλαυσα κάποια στιγμή, τη μίσησα κάποια άλλη. Την αποδέχτηκα, με φόβο την αντιμετώπισα, διστακτικά τη διάβαινα. Την πάλεψα πολύ, με παίδεψε υπερβολικά.

Ο χρόνος μου ο γήινος αγκαλιάστηκε με αισθήσεις, όλων των ανθρώπων τις αναζητήσεις κι εγώ σαν θεά των Κριμάτων, τις γήτευα και τις φυλάκιζα μέσα σε καμβάδες, γιατί όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν από πάνω μου ένα είχαν να μου επιδείξουν, την ψευδαίσθηση της αλήθειας.