Θέατρο: "Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου" του Νίκου Κούνδουρου από το "Ρε Αλέξης" στην Αστραδενή

Το θεατρικό εγχείρημα "ΡΕ ΑΛΕΞΗΣ" (Κύπριος επαναστάτης του μεσαίωνα) παρουσιάζει την Τετάρτη 9/11 την παράσταση «Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου» στο Art Cafe Αστραδενή.

Παίζει ο Βασίλης Κυριάκου και σκηνοθετεί ο ίδιος, ο Θωμάς Μπέρετ και ο Γιώργος Βαλέτας. Χωρίς είσοδο με ελεύθερη συνεισφορά.

Το έργο γράφτηκε από τον Νίκο Κούνδουρο κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, τον Απρίλιο του 1973, όταν ο γνωστός σκηνοθέτης ήταν αυτοεξόριστος στο Λονδίνο. Το 1975 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Κείμενα, στη δημοτική, πράξη εξόχως συγκρουσιακή αν σκεφτούμε την εποχή. Έναυσμα της συγγραφής αποτέλεσε ένα έγκλημα που συγκλόνισε το Πανελλήνιο, στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα, όταν ένας πρώην ΕΣΑ-τζης, ο Θεόφιλος Τσάφος, δολοφόνησε τη σύντροφο του.

Ο Θεόφιλος Τσάφος είναι ένας νεαρός, καλλιεργημένος άνδρας, απόφοιτος νομικής, που έχει υπάρξει αξιωματικός πληροφοριών της ΕΣΑ. Γέννημα ενός σχιζοφρενικού συστήματος, που μετατρέπει το «γιο του γείτονα» σε βασανιστή, θα διαπράξει τη δολοφονία της συντρόφου του, της αριστερής φοιτήτριας Καίτης. Η ζηλοτυπία παρουσιάζεται ως αφορμή του ειδεχθούς εγκλήματος ωστόσο δεν μπορεί να συγκαλύψει τα πραγματικά πολιτικά κίνητρα: Την επίμονη επιδίωξη ταύτισης του δολοφόνου με το καθεστώς. Μέσω της τέλεσης της αποτρόπαιης πράξης, ο Τσάφος επιλέγει να ταυτιστεί με το Κράτος και τη Βία, με την απάνθρωπη δικτατορία.

Στην απολογία του ο Θεόφιλος Τσάφος δηλώνει "ΑΨΟΓΟΣ", καλός χριστιανός, πατριώτης, υπηρέτης του καθεστώτος. "Είμαι δικός σας" αναφωνεί. "Υπηρέτησα στην ΕΣΑ" λέει προς το επιεικές – ως προς την ιδιότητά του – δικαστήριο. "Είμαι ό,τι και εσείς κύριε δικαστές" επιμένει. Και έτσι ο δολοφόνος γίνεται καθρέφτης ενός καθεστώτος, που στα στρατόπεδα εκπαίδευσης της ΕΣΑ, παρήγαγε μαζικά εγκληματίες και δολοφόνους.

Κατά ένα τρόπο ο Τσάφος θυμίζει τον Ρουπακιά, που κατά την παράδοσή του στην αστυνομία ανέφερε "είμαι δικός σας", θέλοντας να αξιοποιήσει τη χρυσαυγίτικη ιδιότητα του για να έχει ευμενέστερη μεταχείριση, λόγω της χρόνια αστυνομικής ασυλίας που έχαιραν οι δολοφόνοι νεοναζί.

Ο Νίκος Κούνδουρος βάζει τον κατηγορούμενο επί σκηνής, τον παρουσιάζει να απολογείται συγκροτώντας ένα βαθιά ψυχογραφικό και πολιτικό μονόλογο. Το έργο αποτελεί ιστορικό σχόλιο, μα συνάμα είναι διαχρονικό και επίκαιρο. Αναδεικνύει τις συνέπειες του φανατισμού, της ταύτισης με τον ολοκληρωτισμό, στον ψυχισμό ενός ανθρώπου, στην κοινωνία. Πάντως αν και ο Τσάφος παρουσιάζεται ως απότοκο ενός δολοφονικού συστήματος δεν απαλλάσσεται από τις προσωπικές ευθύνες του.

Από κείμενα της Νατάσας Κεφαλληνού για τη συνέντευξη του Βασίλη Κυριάκου στο "Το Περιοδικό".
FB event

Η θεατρική παράσταση "Tango Bar" του Περικλή Κοροβέση από το Ε.Θ.Β.Ε. "Κλαυσίγελως" στο Art Cafe Αστραδενή

"Tango Bar", Περικλή Κοροβέση, Ε.Θ.Β.Ε. "Κλαυσίγελως". Σκηνοθεσία: Θεόφιλος Λάλος, Δώρα Σκαρλάτου. Παίζουν οι Θεόφιλος Λάλος, Στέργιος Κωνσταντζίκης. Είσοδος: 5,00€. Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2016 στις 21:30.

Στο έργο παρακολουθούμε δύο άντρες για χρόνια φίλους να ξετυλίγουν τις σκέψεις τους, τους προβληματισμούς τους, τις διαφωνίες τους, τις αδυναμίες τους, τη... ζωή τους που τελικά δεν είναι αυτή που θα ήθελαν να ζήσουν. Ο ένας αποτυχημένος συγγραφέας, ο άλλος αποτυχημένος ηθοποιός προσπαθούν να καταλάβουν που είναι η ευτυχία που περίμεναν και γιατί δεν μπόρεσαν να την ακουμπήσουν. Το έργο είναι εξαιρετικά επίκαιρο, πολιτικο - κοινωνικό, με πολλούς προβληματισμούς, με θέματα που μας αφορούν άμεσα και τα ζούμε όλοι καθημερινά.

Μπορεί η ζωή μας να είναι ένα τάνγκο; Ένας χορός με παρτενέρ τα όνειρά μας; Μια μάχη να τα κρατήσουμε ζωντανά; Κι αν όχι, αν όλα όσα ονειρευτήκαμε θαμπώσουν κι απομακρυνθούν από εμάς, μπορούμε να τα αποχαιρετήσουμε; Ή θα συνεχίσουμε σαν το Φώντα και το Λάκη, τους ήρωες του «Tango Bar», επαναλαμβάνοντας την ίδια μέρα, κάθε μέρα, ψελλίζοντας τις ίδιες λέξεις, τις ίδιες σκέψεις, με τα όνειρά τους στην εντατική; Κι αυτοί γαντζωμένοι ακόμα πάνω τους, τραυματισμένοι και οι ίδιοι, να μη μπορούν πια να χορέψουν μαζί τους το τάνγκο, παρά μονάχα να το ακούν να σβήνει μέχρι η γραμμή να γίνει ευθεία στο καρδιογράφημα των ονείρων τους.

Όνειρα ξυπόλητα
κυκλοφορούν τις νύχτες
όνειρα ευυπόληπτα
βαφτίζονται αλήτες.

Όνειρα που γίναν στάχτη
μεσ’ το γκρίζο τ’ ουρανού
και σκαλώσανε στο φράχτη
σαν τ’ απόβλητα του νου.

Όνειρά μου φοβισμένα
όνειρα ευνουχισμένα
όνειρα χωρίς εσένα
όνειρα σπασμένα φρένα.

Όνειρα που λεν αντίο
με το πρώτο φως της μέρας
σα ναυαγισμένο πλοίο
σαν κοπανιστός αέρας.

Άλλα όμως έχεις πλάσει
κι άλλα ονειρεύτηκες
από της ζωής το τάσι ήπιες
και μπερδεύτηκες.

Όνειρά μου θύματα
στου φόβου τα σκιρτήματα
όνειρά μου εφτάψυχα
στη γη πεσμένα άψυχα.

Η θεατρική παράσταση "Blackout" (μια μικρή διαμαρτυρία) στο Art Cafe Αστραδενή

Το Art Cafe Αστραδενή σας προσκαλεί στη θεατρική παράσταση "Blackout" (μια μικρή διαμαρτυρία) την Τετάρτη 10/2 στις 21:30.

Το «Blackout» (μικρή διαμαρτυρία) προέκυψε από δυο ιστορίες της βραβευμένης συλλογής διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου «Κάτι θα γίνει, θα δεις» (Κρατικό βραβείο Διηγήματος 2011).

Ο Χρήστος Σαπουντζής κι η Ειρήνη Μαργαρίτη (Unemployed) παρουσιάζουν την παράσταση απέναντι σε έναν κόσμο που οι κανόνες του μοιάζουν να έχουν φτιαχτεί για λίγους.

Η απόφαση του ηθοποιού Χρήστου Σαπουντζή και της σκηνοθέτιδας Ειρήνης Μαργαρίτη να κάνουν την παράστασή τους σε καφέ, δίνει στο θεατρικό βίωμα μια ξεχωριστή θέση στη ρουτίνα της καθημερινής ζωής και η θεατρική επικοινωνία φορτίζεται με μια χειρονομία οικειότητας, πολύ χρήσιμη σ’ αυτούς τους καιρούς.

Η παράσταση μπλέκοντας τον αστικό περίγυρο επιχειρεί να βρει το φυσικό της χώρο σε χώρους συνάθροισης δημιουργώντας την αίσθηση στον θεατή ότι μοιράζεται μια κατάσταση μιας οικίας παρέας με κουβέντες αναμεταξύ μας.

Σκηνοθετεί η Ειρήνη Μαργαρίτη, ερμηνεύει ο Χρήστος Σαπουντζής.

Μουσική: Sancho 003
Φωτογραφία: Πηνελόπη Γερασίμου
Εκτέλεση παραγωγής: Κατερίνα Χατζηκυριάκου

Μη το χάσετε!!!

FB event

Είσοδος 10€

Η θεατρική παράσταση το μπουφάν της χάρλεΫ... ή πάλι καλά" από τους "Οιπότες του θεάτρου" στο Art Cafe Αστραδενή

Οι "Οιπότες του θεάτρου" παρουσιάζουν το θεατρικό μονόλογο του Βασίλη Κατσικονούρη, "το μπουφάν της χάρλεΫ... ή πάλι καλά"  Τη Δευτέρα 20 Ιουλίου έξω από το Art Cafe  Αστραδενή.

Μια γυναίκα. Νύχτα στη Πλατεία Συντάγματος μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, επισκέπτεται τον εύζωνα γιο της. Εκείνος, παγιδεύεται στην αφήγηση μιας ζωής γλυκόπικρης και παραμένει βουβός στο ερώτημα:

"Όμως εσείς - εννοώ τα σημερινά παιδιά- ποια μυρωδιά να σας φέρνει δάκρυα αύριο, ποια γεύση να πεθυμήσετε;.."

Σκηνοθεσία: Νίκη Παπαγιαννάκη
Στο ρόλο της γυναίκας, η Μαριλένα Λένα
Εύζωνας: Κώστας Πουρνάρας
Ακορντεόν: Γιώργος Ζωγράφος

''Η δικαιοσύνη του Κορεγιδόρ" του Α.Κασόνα από το Δημοτικό Θέατρο Λιβαδειάς στην Αστραδενή

''Η δικαιοσύνη του Κορεγιδόρ" του Α. Κασόνα από το Δημοτικό Θέατρο Λιβαδειάς τη Δευτέρα 13 Ιουλίου στις 9:00 μ.μ. στην Αστραδενή.

Η θεατρική παράσταση Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ «ΜΑΤΑΙΩΝ» ΠΡΑΞΕΩΝ του Σπύρου Τζόκα από την ομάδα πείρα(γ)μα στο Art Cafe Αστραδενή

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ «ΜΑΤΑΙΩΝ» ΠΡΑΞΕΩΝ του ΣΠΥΡΟΥ ΤΖΟΚΑ

Η ζωή και ο θάνατος του Ναπολέοντα Σουκατζίδη επί σκηνής...

«Μη στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις/Δεν είμαι εκεί... Δεν κοιμάμαι...» (στίχοι των Απάτσι)

Δεν πενθούμε... Επαναστατούμε... Η νέα πολιτική παράσταση ιστορικής μνήμης από την ομάδα πείρα(γ)μα. Μία παράσταση αξιοπρέπειας και αντίστασης από το χτες για το σήμερα...

Στο ρόλο του Ναπολέοντα Σουκατζίδη ο Γιάννης Καρούνης
Χαρά Λιουδάκη – Κυπραίου: η Ειρήνη Μελά

Διασκευή-σκηνοθεσία: Αγγελική Κασόλα
Μουσική επιμέλεια: Αλέξης Βάκης
Σκηνογραφική/Ενδυματολογική επιμέλεια: Ευτυχία Ροδοπούλου
Φωτισμοί: ομάδα πείρα(γ)μα
Φωτογράφιση – υπεύθυνη επικοινωνίας: Χριστίνα Σαρλάμη

Στη σκηνή εμφανίζεται ένας νεκρός που φέρει μαζί του τη βαλίτσα της μνήμης... Της μνήμης εκείνης που οι κρατούντες πάντα θέλουν με βία να σβηστεί, μιας ιστορίας που όταν δεν μπορεί να αποσιωποιηθεί διδάσκεται ανάποδα, συκοφαντώντας ως «μάταιες» τις πράξεις αντίστασης, τις μικρές και τις μεγάλες...

Είναι ο μικρασιάτης και ακροναυπλιώτης αγωνιστής Ναπολέοντας Σουκατζίδης... Ένας από τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές από τους Γερμανούς (με τις ευλογίες πάντα των Ελλήνων φασιστών), στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944... Με τη σοφία, το άγρυπνο μάτι και την απέραντη τρυφερότητα των νεκρών για τους ζωντανούς, επιμένει η ιστορία του και η ιστορία των συντρόφων του να μη σβηστεί, η μνήμη να αποκατασταθεί.

Και ξαναζεί για χάρη μας το τελευταίο του βράδυ στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου με όλες τις μνήμες του από τη σύντομη ζωή του... Γνωρίζει καλά ότι τον χρειαζόμαστε πάλι σήμερα ζωντανό μέσα μας όπως και κάθε φορά που οι καιροί απαιτούν να αγωνιζόμαστε για τη ζωή μας... Και μέσα στη βαρβαρότητα και τον εκφασισμό να επιμένουμε να οραματιζόμαστε έναν άλλο κόσμο ελευθερίας, δικαιοσύνης, ισότητας και δημοκρατίας... Ένας νεκρός που δε ζητάει το θρήνο μας αλλά που έρχεται να μας χαρίσει δύναμη από τη δύναμη που έχουμε μέσα μας, όταν το συλλογικό ασυνείδητο καθίσταται συνειδητό...

Η παράσταση ακολουθεί το συγκλονιστικό οδοιπορικό του Ναπολέοντα Σουκατζίδη από την Προύσα που γεννήθηκε το 1909 έως και την εκτέλεσή του στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944, διαγράφοντας όλη την τραγική και συνάμα ηρωική διαδρομή της πατρίδας μας και της αριστεράς όπως έχει καταγραφεί στο ιστορικό μυθιστόρημα του Σπύρου Τζόκα: Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ «ΜΑΤΑΙΩΝ» ΠΡΑΞΕΩΝ (εκδόσεις ΕΥΜΑΡΟΣ).

Τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη ζωντανεύει επί σκηνής με ευαισθησία και τρυφερότητα ο Γιάννης Καρούνης και την αρραβωνιαστικιά του Χαρά Λιουδάκη – Κυπραίου η πάντα συγκινητική Ειρήνη Μελά. Τη μουσική επιμέλεια υπογράφει ο Αλέξης Βάκης και τη σκηνογραφική-ενδυματολογική επιμέλεια η χαράκτρια Ευτυχία Ροδοπούλου. Τους φωτισμούς συλλογικά η ομάδα πείρα(γ)μα και τις φωτογραφίες της παράστασης η Χριστίνα Σαρλάμη.

Η ομάδα πείρα(γ)μα, από τη γέννησή της το 2008 μέχρι και σήμερα επιμένει να επιβιώνει ως ανεξάρτητη, αυτοχρηματοδοτούμενη, συλλογική και συνεργατική επαγγελματική θεατρική ομάδα έχοντας μέχρι τώρα στο ιστορικό της 8 παραστάσεις για μικρούς και μεγάλους. Επιμένει να κάνει ένα φτωχό, λαϊκό, διαδραστικό και πολιτικό θέατρο καταργώντας τον 4ο τοίχο της σκηνής που να βασίζεται πάνω στην τέχνη του ηθοποιού και της επίκοινωνίας του με το κοινό. Επιμένει ότι μέγιστος σκοπός της είναι η εμψύχωση των θεατών της αλλά και των ανθρώπων που συμμετέχουν στα εργαστήρια και τις παράλληλες δράσεις της. Ότι η θέση της θεατρικής τέχνης είναι μέσα στην κοινωνία κι αναζητά διαρκώς τρόπους ώστε αυτός ο διάλογος να έχει διάρκεια και να παράγει κοινές δράσεις...

Η θεατρική παράσταση "Μάμμα Τόνι" από την "ομάδα πείρα(γ)μα" την Κυριακή στο Art Cafe Αστραδενή

To Art Cafe Αστραδενή την Κυριακή 24/5, έχει την χαρά να φιλοξενεί την "ομάδα πείρα(γ)μα" που θα παρουσιάσει την Ειρήνη Μελά στον αντιφασιστικό μονόλογο των Φράνκα Ράμε και Ντάριο Φο, "Μάμμα Τόνι".

H ομάδα πείρα(γ)μα παρουσιάζει για πρώτη φορά τον μονόλογο "Μάμμα Τόνι" στα ελληνικά σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Αγγελικής Κασόλα. Ερμηνεύει η Ειρήνη Μελά.

Στις αρχές της δεκαετίας του '70 η Φράνκα Ράμε έγραψε και ερμήνευσε μια σειρά μονολόγων βασισμένων σε μαρτυρίες υπαρκτών προσώπων της ιταλικής αντίστασης στο φασισμό. Κείμενα δυναμικά, καταγγελτικά, έμπηγαν το μαχαίρι στο κόκκαλο. Της στοίχησαν την απαγωγή και τον βιασμό της από μια ομάδα φασιστών που δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Η Φράνκα Ράμε έδεσε τις πληγές της και συνέχισε πιο μαχητικά και πιο γενναία. Κάνοντας μαζί με τον σύντροφό της Ντάριο Φο ένα υποδειγματικό πολιτικό θέατρο, που έφτανε στις ρίζες (και την έμπυρη δηκτικότητα) του λαϊκού θεάτρου.

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:
Η «Μάμμα Τόνι» όταν μαθαίνει ότι οι φασίστες περνούν και πάλι από την πόλη της, αυτή τη φορά ως εκλεγμένοι εκπρόσωποι για να εκφωνήσουν τους λόγους τους στην πλατεία, – μίας πόλης που θρήνησε πολυάριθμα θύματα στα χέρια των φασιστών- αγριεύει, σηκώνεται από την πολυθρόνα της, αρπάζει τη μαγκούρα της και ορμάει μονάχη να τους διώξει. Ο μονόλογος αυτός, σχεδόν άγνωστος, ανήκει στην περίοδο των αντιφασιστικών μονολόγων των Φο/Ράμε, βασισμένων σε μαρτυρίες και υπαρκτά πρόσωπα από την Ιταλική Αντίσταση. Πρωτοπαρουσιάστηκε με την Φράνκα Ράμε να ενσαρκώνει αυτή τη συγκλονιστική μάνα των ανταρτών στην μεγάλη πλατεία της Παβίας στις 25 Απριλίου του 1971.

Με τον χαρακτηριστικό τρόπο των Ράμε και Φο εκείνης της περιόδου, η αφήγηση στη «Μάμμα Τόνι» κινείται μέσα από απανωτές εναλλαγές που αποτελούν πρόκληση για τον ηθοποιό: από το γκροτέσκο, τον αυτοσαρκασμό, τη σάτιρα, έως την ψύχραιμη κατάθεση, τη συγκινησιακή φόρτιση και την τραγικότητα. Στην προσωπική μαρτυρία της Μάμμα Τόνι μνημονεύονται οι αγώνες, οι ελπίδες αλλά και οι νεκροί των ανταρτών, νεκροί του τότε και του τώρα που δεν μας επιτρέπουν να μένουμε άπραγοι μπροστά την εξάπλωση του φασισμού…

Για την Φράνκα Ράμε:
Μετά και τον πρόσφατο θάνατο της ηθοποιού, συγγραφέα θεάτρου και πολιτικής ακτιβίστριας Φράνκα Ράμε (29 Μαϊου 2013), η ομάδα πείρα(γ)μα θέλοντας να τιμήσει και να υπενθυμίσει το αντιφασιστικό της έργο, έργο που την στοχοποίησε και που υπήρξε αιτία για την απαγωγή, το βασανισμό και το βιασμό της το 1973 από σκιώδη φασιστική οργάνωση που δρούσε όπως αποκαλύφθηκε 25 χρόνια αργότερα κατ' εντολήν της Καραμπινιερίας του Μιλάνου, όταν το έγκλημα τους είχε πλέον παραγραφεί, παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα αυτόν τον σημαντικό μονόλογο που κάνει την πρεμιέρα του στο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ μέσα από την ερμηνεία της Ειρήνης Μελά… Η Φράνκα Ράμε, δύο μήνες μετά την επίθεση που δέχτηκε, επέστρεψε στη σκηνή και τους πολιτικούς αγώνες πιο δυνατή και αποφασισμένη με μία νέα σειρά από αντιφασιστικούς μονολόγους. Συνέχισε να αγωνίζεται πάντα δίπλα στον άντρα της το Ντάριο Φο με πείσμα, δυναμισμό κι αγάπη μέχρι και την τελευταία της στιγμή πριν πεθάνει…

Το θεατρικό έργο "Το Τάβλι" του Δημήτρη Κεχαΐδη στο Δημοτικό Θέατρο Λιβαδειάς

Το Σάββατο 3 και Κυριακή 4 Μαρτίου στο Δημοτικό Θέατρο Λιβαδειάς θα παρουσιαστεί το θεατρικό έργο «Το Τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη.

«Το Τάβλι» είναι μια γνήσια λαϊκή κωμωδία χαρακτήρων, σοκαριστικά επίκαιρη, ως σάτιρα της νεοελληνικής νοοτροπίας, παρά τα σαράντα χρόνια από το πρώτο ανέβασμα στο Θέατρο Τέχνης από τον Κάρολο Κουν.

Υπόθεση του έργου:
Ο Φώντας και ο Κόλλιας. Αρχές δεκαετίας του ’70. Στην αυλή του σπιτιού τους, ένα αυγουστιάτικο απόγευμα. Ο Φώντας είναι ταβλαδόρος. Ο Κόλλιας λαχειοπώλης. Μέσα σε ένα απόγευμα θα στήσουν την κομπίνα του αιώνα, προκειμένου να «βγουν και αυτοί επιχειρηματίες στην κοινωνία, να πιάσουν την καλή» όπως λένε. Η κομπίνα στήνεται, τινάζεται στον αέρα, ξαναστήνεται, και μέσα από έναν ολοζώντανο και ξεκαρδιστικό διάλογο, ο Κεχαΐδης σατιρίζει ένα κομμάτι της νεοελληνικής νοοτροπίας, που κυριαρχεί μέχρι σήμερα.

Μια ιδιαίτερα επίκαιρη παράσταση που αποτυπώνει την νεοελληνική νοοτροπία.

Σας περιμένουμε διότι το θέατρο δεν ψηφιοποιείται, δεν «κατεβάζεται», δε μπορεί να «φορτωθεί» σε καμία συσκευή, όσο έξυπνη και αν είναι, παρά συμβαίνει και ανθίζει παρουσία του κοινού και μόνο!

Συντελεστές:
Φώντας: Νίκος Ορφανός
Κόλλιας: Κωνσταντίνος Κάππας
Σκηνικά: Σοφία Παντουβάκη
Κοστούμια: Πηνελόπη Μπάμπου
Σκηνοθεσία: Νίκος Ορφανός – Κωνσταντίνος Κάππας
Φωτισμοί: Γιώργος Ανεστόπουλος.

Τιμές εισιτηρίων: 12€, Φοιτητικό: 8€

Μία παραγωγή του Κέντρου Υποκριτικής και Αφηγηματικής Τέχνης

Εξάρες σε μια παρτίδα «Τάβλι»
Της Ιωάννας Μπλάτσου (Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Το Ποντίκι» στις 29-09-11)

Το «Τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη ευτύχησε να ανέβει σε μια παραδοσιακή αυλή στου Ψυρρή από τον Νίκο Ορφανό και τον Κώστα Κάππα, σε μια παράσταση για να «θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι».

Στη μεταβατική και έκρυθμη περίοδο που ζούμε, θεσμοί, πρόσωπα, πρακτικές, οι πάντες και τα πάντα τελούν υπό αμφισβήτηση κι επανεξέταση. Κι όπως σκάνε στο πρόσωπό μας διάφορες οικονομικές και κοινωνικές φούσκες του πρόσφατου παρελθόντος, ομοίως απομυθοποιούνται παγιωμένες πολιτιστικές επιλογές που ήδη έχουν ξεπεραστεί από την καταιγιστική ορμή της αμφίρροπης ιστορικής στιγμής που όλοι βιώνουμε. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, έρχονται δύο νέοι άνθρωποι, ο Νίκος Ορφανός και ο Κώστας Κάππας, να προτείνουν μια ευφρόσυνη και έντιμη, λαϊκή αλλά όχι λαϊκίζουσα καλλιτεχνική πρόταση με έντονη γεύση νοσταλγίας αλλά και αυτοσαρκαστικού –άρα αυτοκριτικού- χιούμορ. Οι δυο τους υπογράφουν τη σκηνοθεσία και παράλληλα αναλαμβάνουν τους ρόλους του Φώντα (Ν. Ορφανός) και του Κόλλια (Κ. Κάππας) στο «Τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη, που ανεβαίνει στο φυσικό του χώρο, μια παραδοσιακή αυλή στου Ψυρρή, που θυμίζει έντονα τη δεκαετία του ’70. Στις αρχές της οποίας, και μεσούσης της δικτατορίας, το έργο του Κεχαΐδη πρωτοανέβασε ο Κάρολος Κουν στο Θέατρο Τέχνης.

Με αύρα άλλης εποχής

«Το Τάβλι» είναι μια σάτιρα της νεοελληνικής νοοτροπίας της «αρπαχτής», της κομπίνας και της «μεγάλης δουλειάς», τη μετεξέλιξη της οποίας ζούμε σήμερα ως τραγικό επακόλουθο. Rewind. Zoom. Frieze. Mια ασβεστωμένη αυλή. Ξύλινα μπαλκόνια τριγύρω. Ανοιχτά παράθυρα. Γεράνια, βασιλικός και μια μπουγάδα με ασπρόρουχα απλωμένη. Ο Φώντας και ο Κόλλιας παίζουν τάβλι πάνω σε ένα τσίγκινο τραπέζι καφενέ. Ο Φώντας είναι ταβλαδόρος. Ο Κόλλιας λαχειοπώλης και κουνιάδος του. Μέσα σε ένα απόγευμα, στήνουν την κομπίνα του αιώνα, προκειμένου να «βγουν και αυτοί επιχειρηματίες στην κοινωνία, να πιάσουν την καλή», όπως λένε. Για τον Φώντα η γη της Επαγγελίας είναι η Μπιάφρα! Από κει θα φέρει «νέγρους για να τους πουλήσει ως δούλους» στην Αθήνα. Παράπλευρη απώλεια, η Καλλιόπη, αδερφή του Φώντα και γυναίκα του Κόλλια που θα πρέπει να πουλήσει το κορμί της για «ένα κεφάλαιο για την επιχείρηση», και η οικογενειακή αξιοπρέπεια. Αλλά, μπρος στα πλούτη, τι είναι το ήθος; Fast forward. Zoom. Frieze. Η ίδια αυλή «παγωμένη» στο χρόνο. Τώρα τα παράθυρα και η εξώπορτα είναι ενισχυμένα με σιδεριές ασφαλείας. Η εξώπορτα, μάλιστα, είναι διπλοκλειδωμένη κατά τη διάρκεια της παράστασης για λόγους αυτονόητους. Ο όρος «εγκληματικότητα στο κέντρο της πόλης» απασχολεί σε σταθερή βάση τα δελτία ειδήσεων και τις καθημερινές συζητήσεις. Οι «νέγροι» του Κόλλια ζουν πλέον έξω από την αυλή του – δεν χρειάζεται πια να ταξιδέψει στη Μπιάφρα.

Μια παρτίδα για δυνατούς παίκτες
Με τους θεατές σε απόσταση αναπνοής από το δρώμενο καθώς βρίσκονται μέσα στο σκηνικό όπου διαδραματίζεται η δράση, σχεδόν συνένοχοι στα μεγαλεπήβολα σχέδια αυτών των χαριτωμένων φτωχοδιάβολων, ο Νίκος Ορφανός (Φώντας) και ο Κώστας Κάππας (Κόλλιας) διατηρούν ατόφιο το πηγαίο λαϊκό χιούμορ του κειμένου ενώ μαστόρικα αφήνουν τη νοσταλγία της εποχής να «μιλήσει» με αποσιωπητικά για το ανάδελφο ελληνικό «δαιμόνιο» και την τραγική μετεξέλιξή του: πως η φάρα μας με δανεικές ευρωπαϊκές παροχές και δάνεια έχασε το κέντρο και την ταυτότητά της, αφέθηκε στη πλανεύτρα θωπεία του εύκολου πλουτισμού και του εκμαυλιστικού καπιταλισμού και σήμερα μετράει τις πληγές της, σαστισμένη ως προς την επούλωσή τους. Ο Νίκος Ορφανός, που διαθέτει γνήσια λαϊκή κωμική φλέβα, ισορροπεί αξιοθαύμαστα ανάμεσα στην κωμικότητα της αφέλειας του απλού ανθρώπου «να πιάσει την καλή» και στην τραγικότητα της έκβασης αυτής της επιθυμίας του τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Ο Κώστας Κάππας αποδεικνύεται αντάξιος συμπαίκτης του σε αυτή τη θεατρική παρτίδα αποδεικνύοντας ότι αρκεί το ταλέντο, το μεράκι και η έντιμη πρόθεση για να στηθεί ένα πολιτιστικό γεγονός που μπορεί να κερδίσει την καρδιά του θεατή προσφέροντάς του ειλικρινή ψυχαγωγία. Η παράσταση ολοκληρώνεται υπό τους ήχους του Ζαμπέτα και του «Αράπη του Ταμ-Ταμ» και σφραγίζεται με ένα τσιμπούσι με τους θεατές.

Η βροχή δεν πτόησε τις «Αντιγόνες», Παρασκευή 2/9 στο Θέατρο Κρύας

Η δυνατή βροχή της Πέμπτης δεν ματαίωσε την θεατρική παράσταση "Αντιγόνες", κατάφερε μόνο να την αναβάλλει για την Παρασκευή 2/9.
Η επιλογή του συμπατριώτη Λάμπρου Τσάγκα να επιλέξει την Λιβαδειά για την πρεμιέρα της παράστασης, αποτελεί τιμή για την πόλη μας και τον ευχαριστούμε.


Αξίζει να σημειωθεί ότι η παράσταση αποτελεί μια από τις σημαντικότερες προτάσεις ερμηνείας του αρχαίου δράματος και έχει ήδη προκαλέσει το ενδιαφέρον θεατρικών οργανισμών του εξωτερικού.

Δελτίο Τύπου

Οι «Αντιγόνες» είναι μια σκηνική μελέτη, όπου συναντιέται ο γνωστός μύθος με νεότερες εκδοχές του και αποτελεί μια ανάγνωση αυτής της γνωστής ιστορίας μέσα από την σύγχρονη πολιτική και κοινωνική συνειδητοποίηση, που επιτρέπει να διακρίνει κανείς στις διαχρονικές αξίες του μύθου.

Η Αντιγόνη κάνει την αναπόδραστη διαδρομή κάθε θύματος της φιλοπόλεμης κοινωνίας και της κατάχρησης εξουσίας, από την αρχή ως το τέλος της γνωστής τραγωδίας του Σοφοκλή. Αυτή η πορεία, όπου πρωταγωνιστεί η επανάληψη της μοίρας του ατόμου απέναντι στη μάζα, της ζωής απέναντι στο θάνατο, μοιάζει απαράλλαχτη από το 441π.Χ. ως το 2011μ.Χ.

Η τραγωδία ξαναγεννιέται διαρκώς, οι Αντιγόνες δεν έχουν τέλος (Τ.Στάινερ), γιατί η ζωή μας δεν έχει αλλάξει: Οι «όροι» απρόσωπων, ανώνυμων ρυθμιστών της συμπεριφοράς μας είναι εδώ. Τα άψυχα, κρεμασμένα προς παραδειγματισμόν κορμιά, είναι εδώ. Οι αδελφοκτόνες διεκδικήσεις είναι εδώ. Οι άνομοι νόμοι κυριαρχούν. Η παράστασή μας, αναρωτιέται γι’ αυτή την διάρκεια την τραγωδίας. Έχοντας ως βάση τον υποκριτή/ηθοποιό που ξεπηδάει μέσα από τις διθυραμβικές τελετουργικές διαδρομές, ο θεατής συνυποβάλλει τα ερωτήματά του: 

Ο χορός είναι ο ήρωας ή παρατηρητής; Μπορεί να κρίνει ή διαφεύγει κάθε ευθύνης; Μπερδεύει το δίκιο με το άδικο; Φοβάται; Εθελοτυφλεί; 

Η επιδίωξή να μην ξεχωρίζει το σώμα του «χορού» από τους «ρόλους», έχει στόχο την ανάδειξη της απόλυτης συγγένειας που έχουν μεταξύ τους και την υπογράμμιση της παρουσίας του χορού ως μήτρας της τραγωδίας. Έτσι ο θεατής γίνεται άμεσος μέτοχος, κάνει το διαδραματιζόμενο δική του υπόθεση και μέσα από αυτό κατανοεί και τον εαυτό του. Η ηρωϊκή παρουσία γεννιέται μέσα σε συνθήκες που όλοι αναγνωρίζουν. Ο πόλεμος είναι μια διαρκής κατάσταση των ανθρώπινων κοινωνιών. 

Η Αντιγόνη μας είναι συμπαθής ακόμη σήμερα επειδή αντιστέκεται στον Κρέοντα ή επειδή αγαπά τον αδελφό της; Επειδή προτιμά το θάνατο ή επειδή προεκτείνει τα όρια της ζωής πέρα απ’ αυτόν; 

Στο ερώτημα του Ρόμπιν: Αν μπορούσες ν’αλλάξεις ένα πράγμα στη ζωή σου, τι θ’άλλαζες; η Αντιγόνη μάλλον θ’ απαντούσε: Τη ζωή μου, όπως η Γκρέης (Σ. Κέην, Καθαροί Πια). Από τον Σοφοκλή ως τον Μπρεχτ κι’από εκεί ως τη Σάρα Κέην, το θέατρο δραματοποιεί αυτή την απάντηση. 

Η παράστασή μας περνάει από τη μια στην άλλη πυκνότητα και γραφή, ισορροπώντας πάνω στο «ξυράφι» του τραγικού.

Πρεμιέρα Παρασκευή 2/9/2011, ανοιχτό θέατρο Κρύας, Λιβαδειά

Τιμή εισιτηρίου: 15 ευρώ, μαθητικό - φοιτητικό 10 ευρώ

Αντιγόνες 

Σύνθεση με κείμενα από τα έργα:

Σαρλότ Ντελμπό, « Καλάβρυτα-Χίλιες Αντιγόνες»

Αισχύλου, «Επτά επί Θήβας», Μετ. Κ. Γρυπάρη 

Σοφοκλέους, «Αντιγόνη», Μετ. Κ. Μύρη 

Μπέρτολντ Μπρεχτ «Η Αντιγόνη του Σοφοκλή», Μετ. Α. Σολομού 

Δραματουργική επεξεργασία/σύνθεση: Μαρία Φραγκή 

Σκηνοθεσία: Λ. Τσάγκας (συνεργασία Μ. Φραγκή) 

Μουσική: Γιάννης Μεταλλινός 

Κοστούμια: Πένυ Αμπλά 

Σκηνικά: Χριστίνα Οικονόμου 

Παίζουν: Μ. Βλασσοπούλου, Β. Ζαϊφίφης, Κ. Ζημιανίτης, Π. Κορδαλής, Β. Κώστα, Γ. Μπίμης, Ε. Μπούρα, Δ. Παπουτσή, Τ. Ράπτης, Ν. Ρέγκου, Ε. Σολωμού, Λ. Τσάγκας 

Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα για σχολεία και Α.Ε.Ι. : Αντιγόνη Μώρου, PhD - Μαρία Φραγκή, PhD